Υπάρχουν νίκες που σου δίνουν απλώς τρεις βαθμούς και υπάρχουν νίκες που σου δίνουν κάτι περισσότερο: αυτοπεποίθηση, πίστη και την αίσθηση ότι κάτι όμορφο αρχίζει να δημιουργείται. Η νίκη της Ελλάδας με 2-1 απέναντι στη Σερβία μέσα στο Βελιγράδι ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Και δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι κυρίως ο τρόπος.
Η Ελλάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ πολύ νωρίς, όμως δεν πανικοβλήθηκε, δεν άλλαξε τη φιλοσοφία της και δεν κλείστηκε πίσω. Συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο, να κρατά την μπάλα, να δημιουργεί και να ψάχνει με υπομονή την ισοφάριση.
Η Εθνική έβγαλε προσωπικότητα. Έδειξε ότι δεν πήγε στη Σερβία απλώς για να περιμένει τον αντίπαλο. Δημιούργησε πολλές ευκαιρίες, έπαιξε με θάρρος και έδειξε ότι διαθέτει ποιότητα και παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Το γκολ του Τζόλη έφερε το 1-1 και δικαίωσε την επιμονή της ομάδας. Αλλά η Ελλάδα δεν έμεινε εκεί. Δεν συμβιβάστηκε με την ισοπαλία. Συνέχισε να ψάχνει τη νίκη μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Και στο τέλος ήρθε η δικαίωση.
Ο Τσιμίκας δημιούργησε τη φάση και ο Δουβίκας με κεφαλιά έγραψε το 1-2, χαρίζοντας στην Ελλάδα μια μεγάλη εκτός έδρας νίκη.
Λίγο νωρίτερα, ο Τζολάκης είχε κρατήσει όρθια την Εθνική με μία τεράστια επέμβαση. Και αυτή είναι ίσως η εικόνα που περιγράφει καλύτερα τη βραδιά: μία ομάδα που άντεξε όταν χρειάστηκε, χτύπησε όταν βρήκε την ευκαιρία και πίστεψε μέχρι τέλους.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μπορεί να είναι ικανοποιημένος από την κατοχή, τη δημιουργία και την προσωπικότητα της ομάδας, αλλά υπάρχουν και πράγματα που χρειάζονται βελτίωση. Οι πολλές χαμένες ευκαιρίες και ορισμένα αμυντικά κενά είναι στοιχεία που απέναντι σε ακόμη πιο δυνατούς αντιπάλους μπορεί να κοστίσουν.
Αλλά σήμερα αξίζει να κρατήσουμε πρώτα τα θετικά.
Έναν Τζόλη που έδειξε ποιότητα και αποφασιστικότητα. Έναν Δουβίκα που μπήκε και έκρινε το παιχνίδι. Έναν Τσιμίκα που στο τέλος είχε την ενέργεια και την ποιότητα να δημιουργήσει το νικητήριο γκολ. Έναν Τζολάκη που όταν χρειάστηκε ήταν εκεί. Και συνολικά μια ομάδα που δεν λύγισε ούτε όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ.
Αυτή η Εθνική αρχίζει να μας κάνει ξανά να περιμένουμε το επόμενο παιχνίδι.
Να θέλουμε να τη δούμε.
Να πιστεύουμε ότι μπορεί να κοιτάξει τους αντιπάλους στα μάτια.
Να παίζει χωρίς φόβο και χωρίς κόμπλεξ.
Δεν χρειάζεται υπερβολικός ενθουσιασμός. Η πορεία είναι μεγάλη και θα υπάρξουν δύσκολες βραδιές. Όμως όταν βλέπεις μια ομάδα να παίζει με θάρρος, να δημιουργεί, να αντιδρά και να κυνηγά τη νίκη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, τότε έχεις κάθε λόγο να αισιοδοξείς.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΘΕΛΟΥΜΕ.
Με θάρρος. Με ποιότητα. Με ψυχή. Με πίστη. Με χαρακτήρα.
Μπράβο στα παιδιά. Μπράβο στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Και πάνω απ’ όλα:

ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΛΑΔΑ!
Εσείς τι κρατάτε περισσότερο από το μεγάλο 1-2 μέσα στη Σερβία;
Andreas Panathinaikos 13 – με αγάπη και άποψη για τον Παναθηναϊκό και την Εθνική μας



Leave a Reply